27 oktober
Eindelijk is het zo ver. Vandaag gaan we op reis. We hebben er lang op gewacht.
Om 9:35 hebben we de trein genomen naar schiphol en waren daar keurig op tijd. Bedankt collega's. Ineke, Tijn en Odette zijn mee om ons uit te zwaaien. Het inchecken verloopt soepel en na een bakkie nemen we afscheid van de familie en gaan de douane door. Het winkelen hier vinden we maar niks, dus gaan we maar gauw iets eten en daarna wachten op het instappen. We zijn onderweg.

28 oktober

Na een fantastische vlucht, Marion was de eerste 10 uur niet beroerd en at ook gewoon alles mee (dat was echt voor het eerst), zijn we vanochtend om 7:10 in Hong Kong aangekomen.Toch duurde het nog tot half negen, eer we in bed lagen. Om een uur of één werden we wakker. Met de trein gingen we naar Kowloon (24min) en hebben daar een uurtje rondgewandeld. We voelden ons direct thuis in Hong Kong, alles gaat hier zeer gemoedelijk en rustig en alles lijkt goed georganiseerd. Na wat gegeten te hebben (we lustten onderhand wel iets) zijn we richting Hong Kong harbour gewandeld en hebben daar de rest van de middag doorgebracht. Onvoorstelbaar veel wolkenkrabbers staan hier. Een "normaal" huis heb ik niet gezien. Rond een uur of 6 zijn we teruggegaan naar Kowloon-station en hebben daar een chinese maaltijd (wok) genuttigd, alvorens weer richting vliegveld te gaan, voor het vervolg van onze trip.

29 oktober

Om 8:30 zijn we geland op Cairns luchthaven en hebben onze huurauto opgehaald. We zitten nog niet in de auto en het begint toch te stortregenen, maar de mensen hier zijn er erg blij mee, wij niet. Tegen tien uur waren we bij Zanzoo, onze bed & breakfast, waar de komende 4 nachten zullen verblijven. Na een rondleiding over het terrein en door het huis, hebben we onze spullen uitgepakt en zijn daarna de stad Cairns ingegaan. De stad is niet heel erg groot, maar is wel heel erg gezellig en heeft een leuke boulevard/promenade met een mooi uitzicht over zee, hoewel, het eerste deel ligt helemaal droog. Is dit eb of hoort dit zo? Misschien komen we er nog achter. Af en toe regent het even heftig, maar dat verdwijnt weer net zo snel. Na de lunch zijn we bij een supermarkt wat eten en drinken wezen halen voor het avondeten, maar of we dat halen is maar de vraag, we storten namelijk allebei aardig in en gaan het liefst slapen, maar het is pas kwart voor vier.
Grote foto
Foto's van vandaag.

30 oktober

Na 10 uur geslapen te hebben, werden we om 7 uur wakker en was Rosie (de manager hier) al met het ontbijt bezig ivm 2 vertrekkende gasten. Een groot bord met vers fruit en een versgebakken croissant. De dag begint goed. We besloten om vandaag naar Kuranda te gaan. Hier kan je met de kabelbaan over "the forest" heen en met de trein terug (of andersom). Bij onze 1e stop kregen we een rondleiding van een aboriginal Milton. Hij vertelde eea over de vegetatie. Het was prachtig allemaal met veel vergezichten en immens grote bomen. De kabelbaan eindigde in Kuranda, een heel toeristisch plaatsje waar we 3 uur de tijd hadden alvorens weer met de trein te vetrekken. We hadden alleen niet goed opgelet, want beide dachten dat we om 3 uur terug moesten, maar we hadden 3 uur de tijd, dus je raadt het al, we misten de trein. Hoe kon óns dit nu gebeuren, maar gelukkig ging er om half 4 nog een trein, dus moesten we die wel nemen. In de 3 uur dat we daar waren, zijn we naar een vogelpark geweest en dat was erg de moeite waard.
De rit met de trein was erg leuk en duurde ruim een uur en ook hierin kon je van de vele vergezichten genieten en van de omgeving op zich. Ook stopte de trein nog voor 10 min. om foto's te nemen op een bijzonder mooi uitkijkpunt.

31 oktober

Vannacht allebei niet geslapen, de jetleg heeft duidelijk toegeslagen, maar dat mocht de pret niet drukken. Ook vannacht heeft het weer pijpestelen geregend, maar het begint tijdens het ontbijt weer op te klaren. Vandaag gaan we naar de Daintree Forest, om crocks, snakes and spiders te bekijken. Hopelijk van het laatste niet zoveel.
Na ruim anderhalf uur rijden kwamen we aan bij de Daintree river waar om 11 uur onze boottocht begon over de rivier. Onderweg hadden we nog een beetje regen, maar in het regenwoud was het schitterend weer. Eindelijk!
De tocht duurde anderhalf uur en nam ons mee naar de mooie kreekjes links en rechts van de rivier. Af en toe kwamen we daar een kleine krokodil tegen, maar een groter exemplaar, een mannetje van een meter of vier, zagen we later net buiten de rivier in het zonnetje liggen. gelukkig zag ie ons niet en bleef dus rustig liggen. In de krant stond dat hij deze week een ander mannetje uit zijn territirium had gejaagd en dat was er heftig aan toe gegaan. Uit nijd had ie zijn tanden in een boot gezet, wat voor veel opschudding zorgde. Om de hoek kwamen we nog een vrouwtje tegen, weliswaar niet zo groot, maar ons te groot om even heen te gaan.
Na de boottocht namen we het pontje over de rivier, om richting Cape Tribulation te gaan. De tocht ging over een verharde weg van een km of 50 met hier en daar een eetgelegenheid en met wandelroutes aan weerszijden. We passeerden onderweg veel creeks en we moesten steeds oppassen voor overstekende Cassowaries, wat ons betreft een kruising tussen een kalkoen en een struisvogel, maar iets kleiner dan een emoe. Na de lunch hebben we een bushwalk gemaakt en zijn toen doorgelopen naar het strand. Het regenwoud loopt helemaal door tot aan de zee. Op de terugweg naar de auto zagen we opeens een varaan lopen van ca. 1m. Dat was toch wel heel bijzonder.
Om half 5 namen we het pontje weer terug, omdat we graag voor het donker werd in Cairns terug wilden zijn.
Grote foto
Foto's van vandaag.

1 november

Vandaag staat in het kader van grote bomen en wallabies. We zijn vandaag naar de Atherton Tablelands geweest, want het weer was niet goed genoeg om te snorkelen, maar het was een heel mooie dag om naar de Tablelands te gaan.
Over een lange slingerende bergweg kwamen we bij de Tablelands aan, waar we als eerste een mooi uitzicht hadden over het Berini meer met vlakdaarbij twee reusachtige Bull Kaurissen met een hoogte van meer dan 45 meter en 6 meter omvang. Maar dat was nog niet groot genoeg, want daarna kwamen we twee vijgenbomen tegen, genaamd "the Cathedral", waar je onder/in kon staan en "the Curtain".(zie foto) Onderweg kwamen we ook zeer mooie bomen in bloei tegen die we een foto waard vonden. Het leek ons leuk om om Lake Tinaroo heen te rijden, maar het bleek een 40 km lange gravelroad te zijn. Er kwam geen eind aan het gehobbel.
In Atherton zelf was weinig te beleven dus reden we door naar Mareeba, waar een koffiebranderij is die heerlijke koffie heeft en dit zelfs over de hele wereld verkoopt. Na de koffie en lunch zijn we naar Granite Gorge gegaan, een natuurpark waar de Rock Wallabies in het wild leven. Uiteraard kon je ze voeren dus kochten we een zakje voer. Ook zagen we een moeder met jong in haar buidel. Ook hebben we de eerste echte kangoeroes gezien, maar die lagen zo stijf in de berm, dat we die maar niet op de foto gezet hebben. Op de terug weg zijn we nog naar de Emerald falls geweest (weer een dirt road) en daarna was het weer mooi geweest voor vandaag.

2 november

Na weer een nacht met veel regen, kwam 's ochtends de vraag, gaan we snorkelen of niet. Na besloten te hebben toch maar te gaan, moesten we ons om 8:30 melden aan de haven bij de boot. We waren door het drukke verkeer iets aan de late kant, maar gelukkig wachtten ze op ons.
De zee was wild en we moesten 3 kwartier varen. Al gauw moest de een na de ander naar een zakje grijpen, dus dat begon al goed. Eerst gingen we naar Green Island, wat een erg toeristisch eiland is, maar de zon scheen heerlijk en we vermaakten ons op het strand. Rob snorkelde nog even, maar er was weinig te zien. Om 11:30 ging onze tocht verder naar een groot ponton, waar we ruim 3 uur bleven. De tocht hierheen was nog woester dan de 1e, dus meer dan de helft had weer een zakje (of meerdere) nodig. Wij gelukkig niet.
Het was behoorlijk bewolkt hier en dat was niet bevorderlijk voor de mooie kleuren die het koraal kan hebben. Rob ging eerst een rondje met de submarine, maar ook hierin was weinig te zien ivm de bewolking. We zijn toen eerst maar gaan lunchen en daarna de snorkeloutfit aangetrokken. Onder water was best een hoop te zien, maar het was niet wat wij er van verwacht hadden. Op Isla Margarita hadden we de meest mooie kleuren gezien en dat misten we hier toch wel. Later ging gelukkig de zon schijnen en toen zag het er al een stuk beter uit, maar toch nog steeds niet wat wij er van verwacht hadden.
Gelukkig ging de terugreis een stuk beter dan de heenreis, maar al met al vonden we dag niet geweldig. Morgen gaan we Redlynch verlaten en gaan dan beginnen aan de rit naar Sydney.
Grote foto
Foto's van vandaag.

3 november

Om even half tien verlaten we Zanzoo, om aan onze lange reis te beginnen. Omdat we van de Tablelands nog niet alles gezien hebben, rijden we via Kuranda, Mareeba en Atherton naar Malanda. Dit gebied, tot aan Innisfail, staat bekend om de watervallen, dus die gaan we vandaag veel zien.
In Malanda heb je (uiteraard) de Malanda Falls en onderaan de waterval is een zwenbad, dat net wordt bezocht door een schoolklas. Hierna rijden we naar Millaa Millaa, waar je een rondje kan rijden, zo'n 15 km., waaraan 3 watervallen liggen: de Millaa Millaa Falls, Zillie Falls en de Ellinja Falls. De laatste was veruit de mooiste.
Onderweg rijden we door een schitterende natuur en genieten we van de vele vergezichten en diversiteit in kleuren. Een kilometer of 20 voor Innisfail slaan we af naar rechts richting Paronella Park. Dit park is in 5 jaar tijd gemaakt door een Spanjaard die zich daar in de jaren 30 vestigde. Toevallig hadden we vanochtend op iemands website gelezen, dat dit haar hoogtepunt van de vakantie was. Nou, het was ook erg interessant en we hadden een gids die alles duidelijk en op een leuke manier vertelde. Kijk maar op hun site, zodat je kan zien wat die man in 5 jaar tijd bouwde.
Hierna zijn we doorgereden naar de "highway" en hebben onze weg naar het zuiden vervolgd. Onderweg komen we enorm veel bananenplantages tegen. Nooit geweten, dat er hier zo veel bananen vandaan kwamen. Er ligt ook een heel netwerk van spoorwegen hier, om alle plantages van hun bananen af te helpen. Mission Beach hebben we links laten liggen, omdat daar weinig te beleven viel zei men. Wel hebben we nog de Murray Falls bezocht, volgens het reisgidsje, de mooiste Falls in the tropical north (oordeel zelf). Onderweg spotten we nog een aantal "Kingfishers" maar die zijn te snel om even te fotograferen, maar wie weet lukt dat nog.
Het was onderhand 5 uur geweest, dus zochten we naar een slaapplaats en die vonden we in Cardwell. Ons motel ligt aan zee en aan de "overkant" liggen heel veel eilanden in zee. Morgen gaan we richting "Airlie Beach".

4 november

Om 7 uur rijden we uit Cardwell weg richting Airlie Beach. Toen we om half 7 wakker werden scheen de zon al volop. Het beloofde een mooie dag te worden. Om een uur of 8 reden we Ingham binnen om eerst te ontbijten en daarna de boodschappen voor onderweg doen. Vanuit Ingham heb je de mogelijkheid om naar de Wallaman Falls te rijden. Deze waterval is 300m hoog, maar zoals we met de andere watervallen al vermoedden, het is geen 'wetseason' dus veel water komt er niet vanaf. Tevens was de weg erheen 50 km dus die moesten ook weer terug gereden worden. Wel gingen we kijken bij de Jourama Falls. Ook hier kwam maar bar weinig water naar beneden, maar de omgeving was schitterend en we hebben er volop genoten.
Hierna vervolgden wij onze rit, die in tegenstelling tot de dagen ervoor, door een dor en verlaten landschap ging, waar weinig te beleven viel. Aan de ene kant wel prettig, omdat we vandaag kilometers moesten maken en dat was aan de andere kant ook wel logisch, omdat hier in de verste vertes niets te beleven was, maar dat wisten we van te voren. Ons doel vandaag was Airlie Beach en daar kwamen we voor 5 uur aan.
Airlie Beach ligt op een schiereiland vol palmbomen en is omringd door witte stranden en turkooizen zee. Deze plaats is de sprinkplank voor de Whitsunday Islands, een archipel van 74 eilanden waar gezeild kan worden en waar je op een eiland kan overnachten en tevens 'The Reef' op kan om te snorkelen. We blijven hier 2 nachten, omdat er veel te doen is.
Grote foto
Foto's van vandaag.

5 november

Vandaag wordt voor ons een rustdag. Ondanks dat zijn we om 7:15 op en de zon brandt alweer aan de hemel. Na het ontbijt gaan we eerst naar Shute Harbour, waarvandaan alle boten vertrekken naar de diverse eilanden. Volgens ons is iedereen al op pad, want er staan al aardig wat auto's op het parkeerterrein.
Wij kijken hier alleen wat rond, want vandaag is een rustdag, dus er staat niets op het programma. We nemen een trap van zo'n 100 treden en hebben een mooi uitzicht over de haven en richting de eilanden. Er vliegen hier weer veel bijzondere vogels rond, dus de camera moet er weer aan te pas komen. Hierna rijden we terug naar Airlie Beach om van een kop koffie en daarna van al het moois om ons heen te genieten.
Eerst wandelen we door het plaatsje heen en er worden weinig winkels over geslagen. Rob heeft toch maar weer een cap aangeschaft, omdat de zon wel erg op zijn bol schijnt en daar kan ie niet goed tegen. Na het winkelen genieten we van diverse fruithapjes aan het strand. Na de benodigde boodschappen voor morgen onderweg gaan we terug naar ons hotel, waar we lekker hebben liggen bakken en af en toe een duik genomen.
Vanavond zijn we weer teruggegaan naar Airlie en hebben lekker gedineerd bij de Thai en zitten nu bij de Mac onder genot van een kop koffie dit verhaal te schrijven. Morgen hebben we weer een km of 500 te gaan richting Rockhampton en Yeppoon.

6 november

Om 6:30 ontbeten en om even na 7 op weg richting de 'Capricorn Coast'. Deze kust heet zo, omdat de 'tropic of Capricorn', de steenbokskeerkring, hier doorheen loopt. Als je hiervandaan naar het zuiden rijdt, ben je dus weg uit de (sub)tropen. Onderweg rijden we weer ellenlange stukken zonder een plaats tegen te komen. Om een uur of 9 rijden we bij Mackay en we hebben wel zin in koffie, maar de stad is te groot om er even in te rijden voor een lekker bakkie. We rijden maar door naar Sarina zo'n 30 km verderop. In het plaatsje nemen we de afslag richting beach om daar van koffie te genieten. Weliswaar is dat nog 10 km rijden, maar voor kop koffie hebben we wat over. Jammer maar helaas, bij het strand is niets te beleven op een enkel motel na, maar daar krijg je niet zomaar koffie. Toen toch maar in Sarina koffie gedronken. We konden er weer even tegen.
De volgende grote plaats zal Marlborough zijn en is ruim 100 km verderop. Weer kilometers maken dus. Toen ons reservelampje van de benzine ging branden, waren we net auto's aan het inhalen en een benzinestation lag links van de weg. Jammer joh, maar we kunnen nog wel even, maar na 50km niks, na 60km niks, we begonnen hem toch wel te knijpen om stil te komen staan in 'the middle of nowhere'. Opeens een bordje: Caltex 30km. Shit, halen we dat wel. Gelukkig kwam er al gauw een bord met: tankstation 5km. Weer jammer, want de tent was verlaten en er stond een bord 'te koop' bij. Toch maar wat rustiger gaan rijden , en zelfs de airco uitgedaan, maar dat was echt niet te harden, en maar hopen. Eindelijk, de Caltex bereikt. Willen we tanken, komt er iemand naar buiten met de mededeling, dat ze geen stroom hebben, kan wel een kwartiertje duren. Nou, wij wachten wel even.
Na het tanken (er zat nog 2 ltr in) door richting Rockhampton en Yeppoon. Nog zo'n 150km. Volgens de gidsjes hier en ons Nederlandse boek, is Yeppoon geweldig en mag je het eigenlijk niet missen. Nou, wij hebben hét hier niet kunnen vinden en ook niet in naastgelegen plaatsen Emu Park en Zilzie. Gelukkig vonden we wel een slaapplaats tussen Yeppoon en Emu Park in Kinka Beach. 's Avonds vonden we na lang zoeken (niets in Emu Park en ook niets in Zilzie) in Yeppoon een restaurant waar we heerlijk hebben gegeten.
Grote foto
Foto's van vandaag.

7 november

Om 7 uur rijden we richting Rockhampton om een ontbijtje te nuttigen. Egg McMuffin, dus we zitten bij de Mac. Op straat was geen mens te vinden, maar bij de Mac staan ze in de rij. Ongelooflijk. Ontbijt iedereen hier? Wij doen het puur om (gratis) op internet te kunnen en ons verhaal van gisteren te uploaden. Op de reling van het terras, zitten opeens een paar vogels van de soort, die we gisteren gefotografeerd hebben. Niemand weet hoe ze heten, maar daar komen we nog wel achter.
Na het ontbijt gaat onze reis richting Agnes Water en Town of 1770 (seventeenseventy ook wel genoemd). In dat jaar zette Captain Cook voet aan wal in Queensland en wel in die plaats. Onze tocht gaat weer door een dor landschap, maar wel veel bergen rondom ons. Er valt ook nog de nodige regen en dat gaat er soms hard aan toe.
Om 12 uur komen we aan in 1770 en gaan langs de kust, op een picknickplek, onze lunch verorberen. Het uitzicht is mooi en ook hier kan je weer naar één van de eilanden toe, die hier voor de kust liggen. In 1770 is verder weinig te beleven en we rijden door naar Agnes Water. Behalve de beach, valt hier ook niet al te veel te doen, dus omdat het weer niet echt mee zit, rijden we door richting Bundaberg. Onderweg komen we eindelijk de eerste levende kangoeroes tegen.
Bundaberg is een grote plaats waar menig winkel nog open is, dus tijd voor een rondje winkelen. Na 3 kwartier hadden we het hier wel gezien en het was pas kwart voor 3, dus besluiten we door te rijden richting Hervey Bay. Rond 5 uur komen we in Hervey Bay aan en na lang zoeken vinden we een geschikt motel. Omdat we hier redelijk laat arriveerden gaan we morgen maar hier rond kijken, want het ziet er best mooi uit in Hervey Bay. Daarna vervolgen we onze reis naar Noosa Heads, het 'Saint Tropez' van Australië. We zijn benieuwd. Tot nu toe hebben we al 2765km gereden en we zijn er nog lang niet.

8 november

Voor het eerst zijn we niet voor 7 uur wakker, dus hebben we voor ons doen uitgeslapen. Eerst gaan we een kijkje nemen bij de haven en pier van Hervey Bay. Gisteren hadden we al gezien hoe groot deze plaats is en dat blijkt ook nu weer. Het is geen straf om hier te wonen, want het ziet er allemaal goed verzorgd en mooi uit.
Bij de haven is weinig activiteit. Hier vandaan kan je de boot nemen naar Frasier Island, het grootste zandeiland ter wereld, maar als je met de auto wilt gaan, moet je wel een 4WD hebben. Bij de pier is het redelijk druk (voor zondagochtend 8 uur), maar het uitzicht is niet super. Zoals we al zo vaak hebben gehad, is het ook hier weer erg vochtig in de lucht (het heeft vannacht ook behoorlijk geregend), dus dat zit wat foto's nemen weer niet mee. Hierna gaan we ontbijten en rijden daarna richting Noosa Heads in de Sunshine Coast.
Vlak voor Noosa zien we een 'lookout' dus nemen we daar een kijkje. Op de weg naar boven komen een aantal abseilers tegen. Zij liever dan wij. Boven op de berg hebben we een fraai uitzicht over het gebied en zien in de verte Noosa liggen. Zoals onze reisgids al zei: Het Saint Tropez van Australië. Dure buurten, grote auto's, mooie winkelstraat, mensen die zichzelf graag laten zien etc. In het centrum is geen parkeerplaats te vinden, maar even daar buiten hebben we geluk dat er net iemand weg rijdt. We staan in een National Park aan zee, waar de ene na de andere surfer met z'n board richting de golven loopt. Wij vermaken ons zo'n anderhalf uur in het centrum en komen er achter, dat alle slaapplaatsen hier vergeven zijn. We vonden pas iets in het 40km verderopgelegen Marcoola. Een prachtig motel, 1 minuut lopen van het strand, waar we dan ook de rest van de middag verbleven. Morgen gaat de rit naar Brisbane, zo'n 130km verderop.
Grote foto
Foto's van vandaag.

9 november

Om half 8 rijden we weg uit Marcoola richting Brisbane. Hoe dichter we bij de stad komen, des te drukker wordt het op de weg. De 'highway' verandert in de 'motorway' die ons bijna in de stad brengt. Midden in de stad parkeren we in de eerste de beste parkeergarage en zien daar weer een fraai nummerbord (zie foto).
We nemen de lift naar straatniveau en staan midden in het centrum van Brisbane. Het is half 10. Tussen de moderne gebouwen vinden we af en toe een stukje historie van de stad. Het gerechtsgebouw, een kerk, het postkantoor, het douanekantoor etc. De winkelpromenade is enorm, met links en rechts enorme 'malls' waarin je bijna verdwaalt. Bij de eerste de beste roltrap staan 2 kerstbomen. Het is dan ook al 9 november, dus je moet er wel vroeg bij zijn. Ik vergelijk het maar met de pepernoten die bij ons al in september in de winkels liggen. Gelukkig maar dat wij nog 5 dec hebben en pas daarna de kerstversiering.
We lopen lekker te winkelen en kijken onze ogen uit in deze metropool. Het is de grootste stad van Queensland en de 3e van Australië. Tussen de middag is het echt een drukte van jewelste op straat. Duidelijk dat het kantoorpersoneel lunchpauze heeft.
Om een uur of één houden we het voor gezien en gaan terug naar de parkeergarage. We moesten maar liefst $40 (€25) betalen voor die paar uurtjes. Wat een geld zeg, maar goed, in hartje Amsterdam betaal je misschien nog wel meer.
De Tomtom wijst ons de weg richting de Gold Coast. Het was onze bedoeling om na Brisbane richting Coffs Harbour te rijden, maar daar hebben ze donderdag op vrijdag zoveel regen gehad, dat de hele stad was ondergelopen, dus leek het ons niet zo'n goed idee daar heen te gaan, dus besluiten we richting Byron Bay te gaan op aanraden van winkelpersoneel in Brisbane.
Het eerste deel van de rit gaat via de motorway (kan niet anders) en we slaan af bij Surfers Paradise. Net als Noosa gisteren, is ook deze kust erg in trek bij de surfers. Net buiten Surfers Paradise stoppen we voor de lunch aan de boulevard. De golven in zee zijn enorm, dus de surfers zijn weer in grote getalen aanwezig. Zoals bij elke lunch word je omringd door vogels, die graag een hapje meeëten.
Na de genuttigde lunch rijden we verder richting Byron Bay, zo'n 80km verderop. Na een km of 10 passeren we de staatsgrens en verlaten Queensland (QLD) en rijden New South Wales (NSW) binnen. Dit betekent ook, dat de klokjes één uur vooruit moeten. Hier hebben ze namelijk zomertijd, dus nu lopen we 10 uur voor op Nederland en hebben dus 's avonds een uur langer licht. Tegen half 6 bereiken we Byron Bay en zoeken een motel voor de nacht. Deze plaats ziet er op het eerste oog heel gezellig uit en is een paradijs voor de jeugd. Veel surfers, backpackershotels en waarschijnlijk ook een bruisend nachtleven. Het plaatsje doet een beetje als een westernstadje aan, qua stijl dan. Morgen rijden we door naar Port MacQuarie voor ons eerste familiebezoek bij Tom en Toos.
P.S. De naam van de vogel is inmiddels bekend doordat collega Gerard het heeft opgezocht op het net. De naam staat in middels bij de foto.

10 november

Het belooft een mooie dag te worden, er staat (bijna) geen wolk aan de hemel. Als we om kwart voor 10 aan de koffie zitten hebben we er al zo'n 175km op zitten. De wegen hier in NSW zijn duidelijk beter dan in QLD, maar ook de natuur hier trekt ons meer aan. Alles is groener en dat maakt het een stuk mooier dan de dorre gebieden die we doorkruisten in QLD.
In het gebied bij Coffs Harbour valt het ons inziens best wel mee wat betreft de regen die ze hier gehad hebben, maar als we de plaats voorbij zijn, zie je regelmatig hele stukken land onder water staan en dit duurt voort tot we in Port MacQuarie zijn. Rond 3 uur bellen we aan bij Tom en Toos en Toos komt opendoen. Het is een warm onthaal en we zijn allen blij elkaar weer te zien.(na 8 jaar). Het huis is werkelijk prachtig en heel licht van binnen en geeft uitkijk op een zijarm van de Hastings river. Aan de overkant zijn de eerste huizen op een paar 100m afstand, dus je zit hier echt vrij.
Uiteraard wordt er veel over de familie gepraat en na de borrel gaan we gezellig bij de Thai eten. Thuisgekomen gaan we (al) onze foto's kijken via de mooie flatscreen in de woonkamer. Na elven gaan we naar bed. Het was een lange dag.
Grote foto
Foto's van vandaag.

11 november

Na een heerlijke nachtrust werden we wakker in zonnig Port MacQuarie. De thermometer wijst 27 C aan. Lekker hoor! Na het ontbijt een lekker bakkie koffie op het terras en daarna naar het Koala hospitaal. Hier worden alle verwonde Koala's uit de buurt gebracht, zodat ze weer kunnen opknappen in alle rust en de medische verzorging krijgen die ze nodig hebben. Bovenin een boom zat een moeder met jong op haar rug en ze was aardig beweeglijk om haar plekje in de boom te zoeken. Meestal slapen deze dieren overdag, maar deze was ons gelukkig terwille.
Na de lunch gingen de 'oudjes' even een tukkie doen (mag het als je in de 80 bent,tuurlijk, maar het is ongelooflijk hoe fitaal deze 2 nog zijn) en wij gingen een wandeling maken langs de kust en over het strand. De kust hier ziet er fantastisch mooi uit en alles ligt er mooi en verzorgd bij. Veel rotsen in en nabij het water en er loopt een heel lang wandelpad vanaf de haven naar het zuidelijkste gedeelte van het plaatsje.
Na de wandeling moest er (weer) gewinkeld worden en na een klein uurtje keerden we terug bij T&T, die inmiddels wakker waren. Jammer genoeg hebben ze hier geen internet, dus gaan we zo nog even bij de Mac langs om eea te uploaden. Vanavond maar weer uit eten, nu bij een Indiaas restaurant (vervelend hoor) en daarna moet er gekaart worden. Wat? Dat zien we vanavond wel.

12 november
Vandaag zijn we na de koffie de stad in gegaan om eea te regelen voorde komende dagen. We zijn een internetcafé in gegaan, om zo beter en sneller en op een groter scherm van het net gebruik te kunnen maken. Al snel kunnen we accomodaties vinden voor de komende 4 nachten in Hunter Valley en Dubbo.
Na de lunch gaan wij naar het strand, omdat dit waarschijnlijk de laatste kans is voor ons. Hierna rijden we richting zuidwesten en dus weg van de kust. Eventueel kunnen we de laatste week rond Sydney nog naar het strand, maar dat moet je maar afwachten. We gaan in Port MacQuarie naar Flynch beach en genieten daar zo'n twee- à tweeënhalf uur van de zon. Hierna eten we nog een ijsje in het gezellige centrum van de stad en keren daarna terug naar T&T. Vanavond kookt Marion en we hebben heerlijk gegeten. Uiteraard wordt er 's avonds weer gekaart.
Vandaag hebben we geen foto's gemaakt, dus kunnen die ook niet hierbij zetten. Verder willen we iedereen bedanken voor de leuke berichtjes die we steeds ontvangen.

13 november
13 november, dus is Marion's moeder jarig. Haar moeten we natuurlijk vanavond even bellen.
Na het ontbijt gaan we onze spullen inpakken en na de koffie nemen we afscheid van Tom & Toos. Van Port MacQuarie gaan we richting Hunter Valley zo'n 250km verderop.
Hunter Valley is dé wijnstreek van Australië en is enorm groot. Hier willen we morgen een wijntoer maken. Onderweg hebben we behoorlijk last van de wegwerkzaamheden (Toos waarschuwde ons er al voor), maar goed, we hebben alle tijd van de wereld, dus zeuren we maar niet.
Om kwart over twee zijn we al in Cessnock en vinden gemakkelijk ons motel. Hierna gaan we naar de 'information' om te kijken welke toer we morgen gaan doen. Het wordt een toer met bezoek aan 5 wijnhuizen, een kaasfabriek, chocoladefabriek en olijf proeferij. Uiteraard zal de wijn, chocolade en kaas ook geproefd worden. Zo, dat is in ieder geval vast geregeld, we zullen netjes bij het motel opgehaald en teruggebracht worden.
Na het bezoek aan de 'information' rijden we naar Pokolbin, waar alle wijnhuizen gelegen zijn. Het gebied is enorm groot en we zien om ons heen verschrikkelijk veel druivenvelden, logisch in dit gebied, maar het is echt groot, in omvang dan. Ook zijn er in dit gebied veel kangoeroes, maar de auto's achter ons bemoeilijken het ons om te stoppen voor een foto. Dat moet dan morgen maar.
Vanavond gaan we maar eens chique uit eten en wel bij Shakey Tables, een restaurant dat al 2x de titel 'Modern Australian Restaurant of the Year' heeft gewonnen. Op die manier moeten wij de verjaardag dan maar vieren.
Vandaag weer geen foto's gemaakt, maar wie weet bij het diner nog.
Bij het diner geen foto maar wel lekker eten. We kwamen in het restaurant binnen en namen plaats in de lounch. We kregen de wijnkaart en bestelden een heerlijke rosé, de Shakey Tables rosé. Als voorgerecht hadden we (Rob) duif gevuld met pruimen en spinazierolletjes met iets erin, en (Mar) babyvijgen met ceranoham en ijs. Voordat we dit kregen, werden we verrast met een hors d'oeuvre van gemarineerde komkommer met wilde zalm en een broodje met verse kruiden(boter).
Het hoofdgerecht bestond uit (Rob) eend met bacon en sinaasappelsaus en rode kool en (Mar) steak met rode uienrelish en rodewijnjus met witlof en aardappelkoekjes. We sloten af met een lekker kopje espresso. Het was allemaal enorm lekker.

14 november

Om kwart over tien worden we opgehaald voor ons dagje uit. We komen na een kwartier aan bij Ernest Hill Wines. Hier gaan we direct aan de wijn. We proeven eerst 2 witte wijnen, daarna rosé en dan nog 2 rode wijnen. hierna volgen nog 2 dessertwijnen.
Wij dachten dat het gebruikrlijk was, dat je na het proeven in de mond, de wijn uitspuugt in een daarvoor bestemde bak. Nou, die bak staat hier ook, maar niemand spuugt zijn wijn uit, dus doen wij dat ook maar niet. Dat belooft nog wat voor vandaag. We zijn trouwens onderweg met een groep van 13, 5 meiden en 4 stellen, op ons na, allen uit Australië. De meiden kopen er bij het 1e wijnhuis al aardig op los. Tijd om naar de volgende te gaan, McLeish Estate. Ook hier proeven we 6 verschillende wijnen, maar wat ons ook hier opvalt is, dat we van de rode wijnen niet gecharmeerd zijn. Raar eigenlijk, want wij drinken het liefst rode wijn, maar de meeste van deze wijnen zijn maar in kleine oplage gemaakt en niet te koop in de winkel. De man die ons hier alles verteld over de wijnen, moet waarschijnlijk nog met de trein mee, want het tempo is bijna niet bij te houden. Hij eindigt met een Sparkling Semillion, die we morgen nog maar gaan halen. Het is bijna 12 uur en we voelen hem al aardig na al die wijn. Gelukkig hebben we tijd over eer de lunch begint, dus gaan we nog even naar 'The Hunter Olive' waar heel veel produkten geproefd kunnen worden zoals uiteraard olijven, tapenades, oliën, marmelades, dipps etc. We moesten oppassen niet te veel te eten, omdat de lunch er aan zat te komen, maar o, wat was alles lekker daar binnen.
De lunch was bij 'The Cellar' waar we eerst en vers gebakken brood kregen en een glas wijn naar keuze. Weer wijn. Vanochtend in de bus moesten we al aangeven wat we wilden eten bij de lunch en dat kregen we dan ook uiteraard. Hierna hadden we nog ruim 20 minuten om bij het restaurant rond te lopen. De kerstwinkel was erg in trek en die mafkezen hier liepen nu al in kerstoutfit.
Het volgende wijnhuis is Tulloch. Hier wordt in tegenstelling tot de vorige wijnhuizen meer verteld over hoe er geproefd moet worden. Ook gaat alles op een rustige wijze en weer vinden we de rode wijn niet super. Wel krijgen we een heerlijke port voorgezet en hebben daarvan maar een fles gekocht. De groep meiden zit al op 3 dozen denken we. Hierna gaan we nog naar Iron Gate Estate. Ook hier wordt het nodige geproefd en we krijgen bij de Sweet Shiraz een stukje chocolade om het verschil te proeven voor en na de chocolade. Dit was een heel aparte ervaring. De wijnen hier hebben allemaal een aparte en eigen smaak. Verschillend van de normale wijnen, omdat de baas hier, een 65-jarige man, iets anders wil dan de andere wijnhuizen en dus op de een of andere manier de wijn op smaak maakt, bijv. dmv het te bewaren in een speciaal soort eiken vat.
Hierna gaan we nog kaas en chocolade proeven op 2 verschillende lokaties. Dit was wel even lekker na al die wijn. Over zessen werden we weer afgezet bij ons motel. We zullen er vroeg in liggen. Morgen gaat de rit naar Dubbo. Hier is, naar men zegt, de mooiste dierentuin van Australië.
Grote foto
Foto's van vandaag.

15 november

Even na 8 uur verlaten we Cessnock. Wijn kopen wordt niks, want de wijnhuizen gaan pas om 10:00 open. Jammer maar helaas.
We hebben een heel mooie route door een prachtige natuur en we genieten er enorm van. Af en toe proberen we vanuit de auto een foto te nemen, hoewel dat niet mee valt. We rijden een hele tijd, zeker een uur, door The Higher Hunter Valley, waar ook veel wijnboeren zitten. In Redham stoppen we voor een kop koffie, maar het lijkt nergens op, je kijkt er dwars doorheen. Volgende keer beter. Even na 11 uur verlaten we de 'golden highway' om richting Mudgee te rijden. Hier hebben we afgesproken met Heidi, die het weekend bij haar vriend is. Het laatste uur, zeg maar na Redham, rijden we in 'kangaroo country' zoals wij dat noemen. Ze kunnen elk moment te voorschijn springen en eigenlijk zitten we daar niet op te wachten.
Een kilometer of 10 nadat we de afslag richting Mudgee hebben genomen, steekt er één over. Gelukkig op een meter of 100 afstand, maar als je 100km/u rijdt ben je er zo en rijdt je zomaar je hele voorkant aan barrels. Marion neemt gas terug, maar verder komt er niets meer. Hoe dichter we in de buurt van Mudgee komen, des te meer wijnboeren komen we tegen. Gisteren was ons al verteld, dat er hier meer wijn vandaan komt dan in The Hunter Valley, maar omdat we moeten rijden, gaan we maar niet proeven.
In Mudgee komen we 11:45 aan en vinden Heidi in de Mudgee Brewery, waar haar 'schoonvader' eigenaar van is. Het is dus een bierbrouwer. Ze komt ons al tegemoet naar buiten en we omhelsen elkaar stevig. Het is een leuk weerzien. Buiten is het behoorlijk warm, zo'n graad of 30. Duidelijk een stuk warmer hier in het binnenland. In de brouwerij ziet het er leuk uit en diverse mensen zitten te lunchen. Het is dus tevens een café/restaurant en wij zien een echte koffiemachine staan en nemen uiteraard allebei een 'long black'. Heerlijk, zoals koffie hoort te zijn. We praten over van alles en horen dat Heidi deze week d'r school heeft beëindigd en in februari naar de universiteit gaat. Lekker lang vakantie dus.
Na een klein uurtje gaan we verder richting Dubbo en omdat we via Mudgee reden, rijden we nu over allelei binnendoorweggetjes en het is weer volop 'kangaroo country'. Vreemd geneog zien we geen enkele kangoeroe meer, maar misschien komt dit wel omdat het heter en heter wordt. Rond 3 uur komen we bij ons motel aan in Dubbo. Als we uitstappen komt de hitte ons tegemoet. We denken dat het inmiddels tussen de 35C en 40C is. Bloedheet dus en droog. Er waait een vieze warme wind en we zoeken gauw het zwembad op. Lekker hoor, even verkoeling. Dit belooft nog heel wat voor morgen, maar de chauffeur van gisteren had het er al over, dat het hier echt heet wordt en we mochten onder geen beding zonder hoofddeksel de dierentuin in. Gelukkig zijn hier op zondag de winkels open om wat voor het avondeten te halen. Na de boodschappen toch maar weer naar het zwembad, waar we tot een uur of 7 blijven. Gelukkig is het bewolkt en niet meer zo warm.

16 november

Na een onrustige nacht, we hadden visite van grote zwarte kevers (of zoiets), gingen we na het ontbijt richting Zoo. Toen we voor vertrek uit ons kamerraam keken, zaten er 2 Eastern Rosella's in de tuin bij het motel., dus nog snel even gefotografeerd. De Zoo ging om 9 uur open, dus toen waren wij er ook. Maar zoveel mogelijk doen, voordat het echt te warm wordt. Volgens de weersverwachting wordt het vandaag 40C.
Deze dierentuin vinden wij zeker niet de mooiste van Australië, die in Sydney vonden wij mooier, maar het is wel een apart opgezette dierentuin. Je kunt met de auto helemaal rond rijden, 5 km, maar je kan ook een fiets of een klein gemotoriseerd karretje huren of gewoon lopen. Wij kiezen voor het laatste. 5 km lopen lukt nog wel, hoewel, het wordt wel heet. Volgens ons zijn we de enigen die lopen, idereen rijdt met de auto rond. Er wordt ook best veel gefietst, maar dan moet je weer zo'n stomme helm op en daar beginnen we echt niet aan.
Om 9:25 worden de Meerkatten gevoerd en het zijn echt grappige beestjes. Per nacht verliezen ze 5% lichaamsgewicht en worden derhalve 6x per dag gevoerd. Menig vogel met een horloge zit precies op tijd, net als wij, bij de voerplek. Er wordt met fruit gestrooid en daarna met krekels. Duidelijk waar de vogels voor komen. Een klein zwart vogeltje zit 1e rang en eet heel wat krekels weg. Hierna gaat iedereen richting de neushoorns, want die worden om 9:45 gevoerd. Hierna gaan we naar de giraffen en Marion heeft een voerkaartje gekocht, dus zij mag de giraffen voeren met wortels. Een aparte gewaarwording, die ze waarschijnlijk nooit meer meemaakt. In het midden van de dierentuin, dus binnen de weg die rond loopt, heb je dieren die in kleine ruimtes leven, zoals de Meerkatten, de Wombats, apensoorten etc. aan de buitenkant van de weg, zijn ruime gebieden, waar hoefachtigen bij elkaar lopen, net zoals je dat in hun eigen leefgebied zal verwachten. Overal op de weg zijn ruime parkeerplaatsen en fietsenrekken, zodat iedereen op zijn gemak kan kijken bij de dieren. Vogelverblijven zoals wij dat kennen hebben ze hier niet, want de meest mooie vogels vliegen hier rond en we proberen ze vast te leggen op foto.
Bij veel dieren is er weinig activiteit en moet je goed kijken en soms zelf zoeken waar zij zich bevinden. Het is echt (te) warm. Na 2km rusten we even uit om wat fris te drinken, want ons water is al bijna op. Om half 1 hebben we echt wel alles gezien en rijden met de auto het rondje nog eens, maar kunnen niets nieuws meer ontdekken. Als we willen mogen we morgen weer naar binnen met dezelfde kaartjes, maar dat hoeft niet van ons.
's Middags kunnen we eigenlijk maar 1 ding doen en dat doen we dan ook. Zwemmen bij het zwembad van het motel en lekker luieren in de schaduw. Het is zo heet, zelfs in de schaduw, dat het met straaltjes van ons afloopt. We hebben heel wat duiken genomen en keren tegen zessen terug naar onze kamer om verslag te doen van de dag.
Morgen gaan we naar Eugowra, Kevin, Therese en de rest van hun familie opzoeken. Heidi is dan ook weer thuis, dus zullen we haar weer zien. Het blijft de komende dagen heel warm, dus daar zullen we ook in Eugowra nog wel even last van hebben.
Grote foto
Foto's van vandaag.

17 november

We hebben goed geslapen en worden tegen 8en pas wakker. Eerst maar eens ontbijten en daarna spullen pakken. Voor we Dubbo verlaten gaan we eerst wat inkopen doen, want we kunnen niet met lege handen op de 'Round Range' aankomen en Dubbo is toch iets groter dan Parkes, dus doen we dat maar hier.
Parkes is maar 110km verderop en we komen daar rond 12 uur aan. Eerst maar eens even een bakkie, want daar zijn we wel aan toe. Het valt mee met de hitte, in ieder geval geen 40, en na de koffie gaan we de supermarkt in, omdat wij (Mar dus) vanavond voor het eten zorgen. Gelukkig kunnen we er alles vinden en kunnen we richting Eugowra. Na een km of 30 slaan we l.a. want daar begint de Mackeys Creek Road, waaraan ook Round Range ligt. Wel een km of 8 gravelroad, maar anders moet je een km of 10-15 omrijden via Eugowra zelf.
Kevin is als enige thuis en we zitten nog maar net aan de koffie en Therese komt aangereden. We gaan eerst maar eens lunchen en er wordt vooral over elkaars kinderen gepraat. Het woord 'klaverjassen' is ook al gevallen, dus vanavond moeten we weer aan de bak. Om een uur of 3 pikken we Sophie op bij de weg, waar de schoolbus haar afzet, anders moet zo ruim een kilometer lopen tot aan het huis. Even voor de goede orde, het land van Kevin & Therese is ca 6 vierkante km., dus immens. Momenteel lopen er zo'n 1500 schapen en er lopen ook 3 Alpaca's Deze dieren houden de vossen we bij de lammetjes.
Voor de deur staat een brandweerauto van Eugowra north en Kevin is dus lid van de brandweer hier. Eigenlijk heeft hij graag die wagen hier, omdat hij daarmee op het land de tanks kan vullen voor de schapen. Dit is echt nodig, want er is in geen velden of wegen water te bekenen. Het heeft hier al in geen 9 jaar geregend zegt Kev en er is een dammetje op het land, dat hij nog nooit droog heeft zien staan. Kevin neemt Rob mee op de wagen om tanks op het land te vullen. Er gaat 5500 ltr. in, dus waarschijnlijk wel even genoeg. Daarna wordt de tank van de wagen weer gevuld met het enige poeltje dat er nog is op het land. Het blijkt grondwater te zijn, dus dat zal wel loslopen dan eer die droog is. Het is hier toch ook nog 33,5 C, maar dat is goed uit te houden.
Marion gaat met Therese en Sophie kijken bij de kippen en konijnen die hier nu zijn. Daarna verdwijnt Marion in de keuken, omdat er wel gegeten moet worden. Lekker Pilaf en Tandoori, iets wat ze hier vast nog niet hebben gegeten, laat staan de Clafoutis die we toe zullen eten. Morgen meer.

18 november

Om 7 uur horen we Patrick al weg rijden met de oude 'ute', die hij 's ochtends aan de straat neerzet, als hij om 7:10 wordt opgehaald door de schoolbus. Hoeft hij niet te lopen of iemand anders er mee lastig te vallen. Wel makkelijk voor een 15-jarige als je hier woont, hij pakt gewoon een oude auto en kan hier op het land overal heen rijden.
Als de dames ook de deur uit zijn, gaan wij met Kevin in zijn 'ute' schapen voeren. Hij doet dit een paar keer per week. Als je het betreffende weiland in komt rijden komen de schapen al aanrennen. Vanuit de ute bedient Kevin de voerbak en doordat hij een rondje rijdt, krijg je een mooi kringetje met etende schapen. Hierna rijdt hij er nog een rondje omheen om de beesten te inspecteren. Ook worden er 'likblokken' neergelegd, waar een substantie in zit om het harde gras beter te verteren en is ook rijk aan voedingsstoffen. Tevens wordt de watertank gecheckt op inhoud en de 1e is wel erg leeg, dus moeten we later terug met de brandweerauto. Zo rijden we al de schapen af, zodat die er weer even tegen kunnen.
's Middags moet Kevin de hort op, dus moeten wij Sophie ophalen bij de straat om half 4 als zij daar door de schoolbus wordt afgezet. Als Patrick thuiskomt, gaat Rob met hem proberen om zijn brommers (5) aan de praat te krijgen. De ene doet het gewoon niet, de andere heeft geen remmen, weer een andere geen achterwiel, dus moet er gesleuteld worden. De 1e loopt al gauw, dus daarmee kan ie naar huis terugrijden, want deze stond bij 'Pop & Nan' (Kevin's ouders) in de schuur. In de schuur hier moet nog een wiel liggen, en nadat ze die voorzien hebben van banden, pompen ze hem op. als die morgen nog hard is, is nummer 2 waarschijnlijk ook weer rijdbaar.
Voor het diner komt Nan eten, barbecue, en het smaakt heerlijk. Op de een of andere manier doen ze dat hiet toch beter dan wij dat doen. Na het eten wordt er weer geklaverjast en de neef/nicht combinatie wint, net als gisteren, alle spellen.
Grote foto
Foto's van vandaag.

19 november

Vandaag gaan we bomen kopen in het dorp verderop. Wij kopen de citrusboom en we zullen ze vanavond planten in de tuin. Na een heerlijke milkshake in Eugowra rijden we terug naar de ranch. 's Middags zitten we de meeste tijd binnen, want buiten is het tegen de 40 C en het is niet te harden. Later op de middag komt eindelijk Heidi thuis, samen met Ryan. Ze had eigenlijk dinsdag al thuis zullen komen, maar dat werd 2 dagen later, maar goed, ze is er weer en iedereen is blij.
Aan het einde van de middag moet er nog een tank gevuld worden, dus gaan de heren met de kids weer op pad met de brandweerauto en de dames prepareren het diner. Nan eet ook weer mee. Na het eten worden de bomen geplant en daarna wordt er nog even geklaverjast. Mar en Kev winnen wederom niets. Na nog een potje hartenjagen zijn we maar naar bed gegaan.